„Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.” (Ewangelia Mateusza 5,4)

„Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.”
(Ewangelia Mateusza 5,4)

Słowa Jezusa: „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni” wydają się paradoksalne – jak można być szczęśliwym w smutku? Jednak w kontekście Kazania na Górze Jezus nie mówi o zwykłym ludzkim smutku, ale o żalu, który ma głębokie duchowe znaczenie. To smutek wynikający z dostrzegania własnej grzeszności, ze świadomości niesprawiedliwości świata, z tęsknoty za Bogiem i Jego Królestwem.

Jest to smutek, który nie prowadzi do rozpaczy, ale do przemiany. Człowiek, który prawdziwie żałuje swoich grzechów, doświadcza Bożego przebaczenia i pokoju serca. Ten, kto cierpi z powodu niesprawiedliwości, zostanie przez Boga pocieszony, gdy Jego Królestwo w pełni się objawi. To obietnica, że żadne cierpienie nie jest ostateczne – Bóg sam otrze każdą łzę (Ap 21,4).

Jezus pokazuje, że chrześcijaństwo nie jest religią ucieczki od bólu, ale wiarą, która nadaje mu sens. Smutek, który przeżywamy w duchu Bożym, nie niszczy, lecz oczyszcza i otwiera nas na głębszą relację z Bogiem. Jest zapowiedzią prawdziwej radości, która nadejdzie, gdy zobaczymy Boga twarzą w twarz.